می دانم که در این شرایط اظهار ناامیدی کردن کار خوبی نیست

آن هم منی که تا همین چند روز پیش به همه می گفتم که خیلی امیدوارم

دیگه خسته شدم از این همه بحث و بحث و بحث

از اینکه مدام جنایت های این چند وقت را واسه هم تعریف کنیم

و هر بار هم قیافه متعجب به خود بگیریم

خسته شدم از اینکه با دوستی که دوستش دارم الکی بحثم بشه

چون همش می  ترسیدم که حتی یک نفر از این جنبش کم بشه

آن وقت او هم بره و مطالبی بنویسه که...

خسته شدم از اینکه چهره های مظلومی را توی فیس بوک ببینم که حالا زیر خاک اند

فقط چون حقشان را می خواستند

خسته شدم از اینکه هر روز تیتر های احمقانه روزنامه ها را ببینم وحرص بخورم

خسته شدم از اینکه هر بار شاهد باشم که هم وطن هایم جلو چشم هایم کتک می خورند

خسته شدم از اینکه هر صفحه ای را باز کردم "ندا" بهم زل زده بود

خسته شدم از اینکه هر روز باور کردم که توی یک جهنم به اسم "وطن" زندگی می کنم

خسته شدم از اینکه هر صبح و عصر و شب به مفهوم "جبر جغرافیایی" فکر می کنم

خسته شدم از اینکه مثل پدرهای روحانی قراره اعتراف بشنوم

و اعتراف و اعتراف وباز هم اعتراف

امشب از ته قلبم حس کردم از پدرانمان متنفرم که سال ها پیش...

کاش این محافظه کاری امروز را دیروز داشتند...شاید دیگه کفن پوش به خیابان ها نمی ریختند